آرى ، رمضان و سحر ، دو زمانِ پرارزش براى صعودِ معنوى انسان‌اند و دعا آوازى است كه آدمى در ضمن آن ، اوج‌گيرى بهتر و عبورِ سلامت‌خيز از منطقه‌هاى دشوار و مسيرهاى پرمخاطره را طلب مىكند . رمضان و سحر و دعا با هم آميخته‌اند ؛ اما همه چيز از « سحر » آغاز مىشود و نقطه عزيمت ، اراده و قصد و نيت انسان براى ورود به رمضان از سحر است . در اين وقتِ اندك ، گويى حركتِ طبيعى و زمان آفرينِ ماده از سنخِ خويش جدا مىشود و صبغه لاهوتى به خود مىگيرد و زمين و انسان را به يك‌باره به آن‌سوى طبيعت مىبرد و دوباره بازمىگرداند . از اين‌رو حضرت حق در قرآن به سپيدگاه فجر قسم ياد مىكند و ارزشمندى آن را به بندگانش يادآور مىشود . اين وقتِ بهشتى را ، هر سالكى بنابر تمايلاتِ نيايش‌گرانه‌اش ، غنيمت مىشمرد و آهنگ دعا و زمزمه با معشوق مىكند ، هر كس به هر زبانى و با هر شيوه‌اى كه « او » را بخواند و حريم توحيد و يكتايى را پاس دارد در درگاه احديت مقبول مىافتد و نتيجه‌اش به خود وى بازمىگردد ؛ اما براى سالم و سريع رسيدن لازم است ، همانند هر كار ديگر ، شيوه مناجات و آداب زمزمه را از معلمانِ عشق و توحيد يعنى ائمه معصوم عليهم السلام بياموزيم ؛ آنان كه مشعل هدايت و مناره‌هاى بلند رستگارى در دنياى ظلمانىاند . چنان كه آموزه‌هاى آموزگاران اين مكتب - / كه خود با طى طريق در اين وقت بهشتى ، از زمان و مكان به شيوه‌هاى ياد شده ، راه‌هاى تاريكى را پشت سر نهاده و قدم در روشنايى راه هدايت گذاشته - / دربارهء اين دعاى مبارك ، پرخير و بركت ما را رهنمون است ، هم‌چنان كه امام خمينى رحمه الله در مقدمه كتاب شرح دعاى سحر در خصوص انگيزه خود از شرح دعاى پرفيض سحر مىفرمايد : « از بزرگترين نعمت‌هاى الهى بر بندگان و رحمت واسعه او ، دعاهايى است كه از معصومان عليهم السلام - / كه خزاين وحى و